Western Thrace: is Eastern Neighbor’s Goal a Westward “Lebensraum” Expansion?

ΕΝΑΣ ΥΠΟΥΛΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ ΤΗΣ θΡΑΚΗΣ (1)

1.  Ή Θράκη, ώς γεωγραφικός δρος περιλαμβάνει τή σημερινή Νότια Βουλγαρία, (τήν άλλοτε Άνατολική Ρουμελία 35.000 τ. χλμ.), τήν Άνατολική Θράκη (34.615 τ. χλμ.) πού άνήκει στήν Τουρκία καί κάθε μία έχει εκταση μιάμισυ φορά τήν Πελοπόννησο (21.643 τ. χλμ.) καί τή Δυτική Θράκη (8.580 τ. χλμ.) πού άνήκει στήν ‘Ελλάδα καί εχει εκταση περίπου όσο ή Κρήτη (8.300 τ. χλμ.),
Μέ τή λήξη τών Βαλκανικών πολέμων, ή Δυτική Θράκη περιήλθε στή Βουλγαρία δυνάμει της Έλληνοβουλγαρικής Συνθήκης τού Βουκουρεστίου (28.7/10.8.1913), της Τουρκοβουλγαρικής Συνθήκης της Κωνσταντινουπόλεως (17 Σεπτ. 1913) καί της Τουρκοβουλγαρικής Συμβάσεως της Σόφιας (1915)(1). Τό τέλος τού Α’ Παγκοσμίου πολέμου βρήκε τήν Βουλγαρία στό πλευρό των ήττημένων καί μέ τή Συνθήκη Ειρήνης τού Νεϊγύ (14/ 27.11.1919), πού κυρώθηκε μέ τόν Ν. 2433/23.7.1920, ή Δυτική Θράκη περιήλθε άπό τή Βουλγαρία στήν Έλλάδα.
2. Ή Τουρκία δέν άνέχθηκε τήν απώλεια τών Εύρωπαϊκών έδαφών της άλλοτε ‘Οθωμανική; αύτοκρατορίας. Γι’ αύτό, μετά τήν Μικρασιατική καταστροφή το  1922, στή Λωζάννη ό έκπρόσωπος της νικήτριας Τουρκίας ‘1σμέτ πασάς Ινονού ζήτησε τήν έπάνοδο στα σύνορα τού 1913 καί δημοψήφισμα γιά τή Δυτική Θράκη. ‘Ωςέπιχείρημα έπικαλέσθηκε ότι ή Τουρκοβουλγαρική Σύμβαση της Σόφιας τού 1915 δέν είχε έπικυρωθεί άπό τόν Σουλτάνο. ‘Επί πλέον. ζήτησε τή Σαμοθράκη πρός έξασφάλιση τών Στενών τού ‘Ελλησπόντου.
Ό Ίνονού άκολουθούσε τήν διακήρυξη τού Έθνικού Συμβολαίου τού Κεμάλ, τό 1920, στή Σεβάστεια: «Σκοπός μας είναι ή Δυτική θράκη νά παραμείνει στά τουρκικά χέρια ώς ένιαίο σύνολο καί σέ κατάλληλο χρόνο καί εύκαιρία νά ένωθεί μέ τήν Μητέρα πατρίδα. Έμείς δέν μπορούμε νά δεχθούμε τήν άπαλλοτρίωση τού Τουρκικού αύτού τμήματος. οι άδελφοί μας τής Δυτικής Θράκης σέ πρώτο βήμα πρέπει νά άγωνισθούν γιά νά κερδίσουν τήν άνεξαρτησία καί τήν αύτονομία τής Δυτικής Θράκης»(2).
Ό άντιπρόσωπος της ήττημένης ‘Ελλάδος Έλευθέριος Βενιζέλος προέβαλε τό γεγονός, ότι οΙ Τούρκοι παραιτήθηκαν άπό τή Δυτική Θράκη μέ τή Συν-

(1) Βλ. Ν. Σοϊλεντάκη, Ιστορία του Θρακικοϊί Έλληνισµου, τόµο Β’ (εκδ. Παπαζήση, 2004) σελ. 65-68.
(2) Π. Χιδίρογλου, χαρακτηριστικά γνωρίσµατα της Τουρκικης διπλωµατικης συµπεριφορας έναντι της Έλλάδος, 1994, σελ. 28, σηµ. 1, µέ παραποµπή στίς έφηµερίδες Bati Trakya 166/1981 σελ. 3-4 καί Yeni Bati Trakya Dergessi, 24/1985, σελ. 31.
ΑΚΤιΝΕΣ. ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2010

10

———————————————————————————————————

‘θήκη τού Βουκουρεστίου καί δτι κατά τόν Α’ Παγκόσµιο Πόλεµο παραχώρησαν τίς περιοχές Διδυµοτείχου καί Κάραγατς στή Βουλγαρία έξ ίδίας πρωτοβουλίας, ϋστερα άπό διαπραγµατεύσεις. ‘Ως πρός τό δηµοψήφισµα, άντέτεινε ότι ή άναλογία Τούρκων καί Έλλήνων είναι ήδη ένα πρός δύο. ‘Όπως χαρακτηριστικά εϊπε: «Ή εκτασις αύτής τής περιοχής ρυθµίσθηκε άπό τή Συνθήκη τού Νεϊγύ, µέ τήν όποία ή κυβέρνηση τής :Α γκύρας δέν ε[χε καµία σχέση, διότι πρό τού πολέµου ή περιοχή αύτή έκχωρήθηκε άπό τήν Τουρκία έξ ιδίας πρωτοβουλίας κατά τόν πόλεµον, ύστερα άπό διαπραγµατεύσεις µέ τήν Βουλγαρία, καί όχι ύπό τήν πίεση στρατιωτικών έπιχειρήσεων, είτε µιάς ήττας στό πεδίο τού πολέµου».
Στό έπιχείρηµα τού ‘Ισµέτ πασά ‘Ινονού ότι ή Δυτική ‘θράκη ήταν άπαραίτητη στήν Τουρκία γιά τήν στρατιωτική άσφάλεια της Άνατολικης Θράκης, ό Βενιζέλος αντέτεινε ότι ήταν άστήρικτο, άλλά καί µέ τήν ϊδια λογική ‘θά έπρεπε στή συνέχεια νά δοθεϊ στήν Τουρκία ή Άνατολική Μακεδονία γιά νά έξασφαλισθεϊ ή Δυτική Θράκη καί στή συνέχεια ή Κεντρική Μακεδονία γιά άσφάλεια τής Άνατολικής, ώσπου νά φθάσουµε στή ‘θάλασσα. Καί κατέληξε λέγοντας: «Ή Έλλάς έπλήρωσε ήδη γιά τά λάθη της καί δέν είναι δυνατόν νά τής ζητηθεί τίποτε περισσότερο».
Νά σηµειωθεϊ ότι ή Τουρκική άντιπροσωπεία άξίωσε νά καταχωρηθοϋν στο 240 πρακτικό, έπί λέξει τά έξης: «’Ο ‘Ισµέτ πασάς έδήλωσεν έπανειληµένως ότι, ή Κυβέρνησις τής Μεγάλης Έθνικής Συνελεύσεως τής Τουρκίας ούδεµίαν έχει βλέψιν  έπί τών έδαφών τής παλαιάς Τουρκικής Αύτοκρατορίας, τά όποία παρέµειναν έκτός τών συνόρων τής Τουρκίας. Τό σηµερινόν Τουρκικόν Κράτος συγκαταλέγεται µεταξύ τών κρατών έκείνων, τά όποία έπιθυµούν όλως lδιαιτέρως νά περιορίσουν τήν εξουσίαν των είς τό ίδιον αύτών εδαφος … »(3). Κατά τή διάρκεια των διαπραγµατεύσεων στή Λ ωζάννη , ύπογράφηκε στίς 30 ‘Ιανουαρίου  1923, ή ‘Ελληνοτουρκική Σύµβαση περί ύποχρεωτικης άνταλλαγης των πληθυσµών µεταξύ Έλλάδος καί Τουρκίας. ‘Από τήν άνταλλαγή έξαιρέ’θηκαν δπως ρητως άναγράφεται, κατόπι ν τουρκικης επιµονής «οί Μουσουλµανοι» στό θρήσκευµα της Δυτικής Θράκης άλλά “Ελληνες ύπήκοοι, καί οί έγκατεστηµένοι στήν Κωνσταντ ι νούπολη  “Ελλ ηνες (Ρωµιοί). (4)
3. Κατά τήν τελευταία άπογραφή πού έχουµε καί εθνολογικά στοιχεία, στή Θράκη τό 1991, διαβιοϋσαν στόν νοµό Ξάν’θης 47.000 Όρθόδοξοι καί 42.000 Μουσουλµάνοι, έκ των όποίων 23.000 Ποµάκοι, 9.000 Αθίγγανοι καί 10.000 Τουρκογενείς (Τουρκόφωνοι). Στόν νοµό Ροδόπης 42.000 Όρθόδοξοι, 62.000 Μουσουλµάνοι έκ των όποίων 11.000 Ποµάκοι, 42.000 Τουρκογενείς καί 9.000 Άθίγγανοι. Στόν νοµό Εβρου 142.000 Όρθόδοξοι, 10.000 Μουσουλµάνοι έκ των όποιων 2.000 Ποµάκοι, 2.000 Τουρκογενείς καί 6.000 ‘Αθίγγανοι. Κατά τήν άπογραφή τού 2001, ό πληθυσµός στόν νοµό Ξάνθης άνήλθε στούς 101.045 κατοίκους, στό νοµό Ροδόπης 110.828 κατοίκους καί στόν νοµό ‘Έβρου 149.354. Στοιχεία ώς πρός τήν έθνολογική σύνθεση δέν ύπάρχουν, διότι δέν περιελήφθη σχετικό έρωτηματολόγιο.

(3) Ν. Σοϊλεντάκη, άνωτ, σελ. 150-154.
(4) Ν. Σοϊλεντάκη, ανωτ., σελ. 155-1574.

ΑΚΤΙΝΕΣ. ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2010

11

———————————————————————————————————————

4.  Ή Τουρκία, έχουσα μακρόπνοη στρατηγική καί μεγάλη ύπομονή «λησμόνησε» τή δήλωση τού ‘Ισμέτ πασά Ί νονού καί τίς ύποχρεώσεις της έναντι της ‘Ελλάδος άπό τή Συνθήκη Είρήνης της Λωζάννης (5), άλλά δέν λησμόνησε ποτέ τήν ύποθήκη τού Κεμάλ γιά τή Δυτική Θράκη καί τούς Μουσουλμάνους κατοίκους της. Τόν Μάιο 1965, όταν διεξήγοντο μυστικές συνομιλίες στό Λονδίνο γιά τό Κυπριακό ζήτημα, ό Τούρκος ύπουργός ‘Εξωτερικών ‘Ισίκ ζήτησε άπό τόν ‘Έλληνα συνομιλητή του πρέσβη Σγουρδαίο, ώς άντάλλαγμα γιά τήν “Ενωση της Κύπρου μέ τήν ‘Ελλάδα, νά έκχωρηθεί στήν Τουρκία ή περιοχή τού νομού “Εβρου, πού έκτείνεται άπό τό Διδυμότειχο ως τά βουλγαρικά σύνορα. Οί ΗΠΑ κατέστησαν γνωστό στήν ‘Ελλάδα, ότι ή άνωτέρω τουρκική έδαφική διεκδίκηση είναι έξαιρετικά περιορισμένη καί έξισορροπείται μέ τό παραπάνω χάρη στά πλεονεκτήματα πού θά κέρδιζε ή ‘Ελλάδα ένσωματώνοντας τήν Κύπρο (6).
Τόν Φεβρουάριο τού 1988, ό καθηγητής Άρμάογλου είπε σέ συνέδριο: «Μόνο µέ τήν ένταξη τής Δυτικής Θράκης έντός τών όρίων τή τουρκικής έπικράτειας θά µπορέσει ή Τουρκία νά άποκτήσει ένα σταθερό στοιχείο άσφά- λειας στή Βαλκανική>(7) καί ό πρωθυπουργός της Τουρκίας ‘Οζάλ τό 1990 έδήλωσε, ότι τά φυσικά σύνορα της ‘Ελλάδος βρίσκονται στόν “Ολυμπο, διότι ή κοιτίδα των ‘Ελλήνων βρίσκεται νοτίως αύτοϋ. Στίς 22.11.1992 ό πρωθυπουργός Ντεμιρέλ δήλωσε, ότι ένδιαφέρεται καί θά προστατεύσει τούς «τουρκικής καταγωγής» πληθυσμού; τής Δυτικης Θράκης. Ή ‘Ελλάδα άπάντησε: «Δέν ύπάρχουν Τούρκοι στήν Έλλάδα(8). Δήλωση που θυμίζει την κατά
το παρελθόν έπαναλαμβανόμενη δήλωση «Γιά τήν Έλλάδα δέν ύφίσταται Μακεδονικό ζήτηµα». Τά άποτελέσματα αύτής τής τακτικης είναι γνωστά καί πικρά. Άλλά, καί σέ επίσημα κείμενα διατυπώνεται ή άποψη, «… τήν άπώλεια τών νησιών οπως ή Μυτιλήνη καί ή Χίος, πού βρίσκονται µπροστά στίς θαλάσσιες πύλες ηίς Πατρίδας Τουρκίας καί έντός άποστάσεως µιας βολίδας άπό τή Μ. Ασία, τό τουρκικό έθνος σέ καµιά περίπτωση καί µέ κανlένα τρόπο δέν
θά µπορέσει νά άνεχθεί … » (9).
Άπό τό  1953, ή Τουρκία έπεδίωξε νά ιδιοποιηθεί όλους τούς Μουσουλμάνους τής Δυτικής Θράκης ώς τουρκογενείς καί νά μετατρέψει τήν μουσουλμανική μειονότητα σέ τουρκική. Δηλαδή, τήν κατά τή Συνθήκη Είρήνης τής Λωζάννης θρησκευτική μειονότητα σέ

(5) Βλ. Ν. Σοϊλεντάκη, ανωτ. σελ. 148-157, 168, 186-200, 256-258, 445-460, δπου οΙ τουρκικές παραβιάσεις τiiς Συνθήκης τiiς Λωζάνης.
(6) Βλ. Άρχεια Στέητ Ντηπάρτµεντ, έφημ. Καθηµερινή 27 Αύγούστου 2002, σελ. 13. 

(7) Κ. Βουλουτιάδη, Ή Τουρκική όπειλή στή Δυτική Θράκη, • Θρακικά τόµ. 70ς, 1991-1992 σελ. 206.
(8) Βλ. τίς έφη µερίδες της 29.11.1992 Τ ό Βήµα σελ. Α 22 καί ή Καθηµερινή σελ. 13.
(9) n. Χιδίρογλου, Χαρακτηριστικά γνωρίσµατα τiiς Τουρκικής; διπλωµατικης συµπεριφοράς, σελ. 35.

ΑΚΤΙΝΕΣ. ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2010

12

———————————————————————————————————–

έθνοφυλετική. Ή πολιτική τών έκάστοτε έλληνικών κυβερνήσεων διευκόλυνε άν δέν ύπηρέτησε τήν τουρκική έπιδίωξη. Είδικά, ώς πρός τούς Πομάκους δέν τούς έγκαταλείψαμε, άλλά τούς στείλαμε στήν άγκαλιά της Τουρκίας. Άντιθέτω; εγκαταλείψαμε τούς ‘Έλληνες της Ιμβρου καί της Τενέδου πού ρητώς έξηρέθησαν της άνταλλαγης καί προβλέφθηκε ειδικό καθεστως μέ τή Συνθήκη της Λωζάννης. (10)  Τέλη Μαϊου  2009, ό Τούρκος ύπουργός Έξωτερικών Νταβούτογλου, στή Δαμασκό κατά τήν Σύνοδο τών ‘Υπουργών Έξωτερικών τού όργανισμού ‘Ισλαμικη; Διασκέψεως, κατήγγειλε τήν ‘Ελλάδα, διότι «ή τουρκική μουσουλμανική μειονότητα της Δυτικης Θράκης συναντά σοβαρά προβλήματα στήν άσκηση τών μειονοτικών δικαιωμάτων της», οτι «δέν μπορούν νά έκλέξουν τούς θρησκευτικούς λειτουργούς, νά διοικήσουν τά ίδρύματά τους, νά έκφράσουν τήν έθνική τους ταυτότητα, νά έχουν ίσες εύκαιρίες στήν έκπαίδευση, τήν έργασία ή τήν πολιτική, δτι ή ‘Ελλάδα διορίζει ίμάμηδες καί θρησκευτικούς δασκάλους άπό έπιτροπή άποτελούμενη άπό όρθοδόξους. Τέλος ίσχυρϊσθηκε, οτι δέν έχουν άναγνωρισθεϊ ώς μειονότητα οί μουσουλμάνοι της Ρόδου καί της Κώ (11).
5.    Ή Τουρκία, στήν κατά τά προεκτε-
θέντα έπιδίωξή της, νά έμφανισθεϊ ή θρησκευτική μειονότητα της Δυτική; Θράκης ώς εθνοφυλετική καί συγκεκριμένα ώς Τουρκική, χρησιμοποιώντας ώς δργανά της μουσουλμάνους κατοίκους της περιοχής επέτυχε νά συστήσει σωματείο μέ τόν τίτλο «Τουρκική Ενωση Ξάνθης». Κατόπιν αιτήσεως τού Νομάρχη Ξάνθης, τό Πρωτοδικείο Ξάνθης διέταξε τή διάλυση τού σωματείου μέ άπόφασή του, ή όποία τελικά έπικυρώθηκε μέ τήν ύπ’ άριθμ. 4 τού 2005 άπόφαση της ‘Ολομελείας τού Άρείου Πάγου.
Ή διάλυση τού σωματείου έγινε διότι στό καταστατικό του όρίζεται ότι σκοπός του είναι: «νά συμβάλει εις τήν μεταξύ τών Τούρκων της Δυτικης Θράκης διάδοση τών πνευματικών, κοινωνικών καί θρησκευτικών μεταρρυθμίσεων τών προελθουσών έκ της Τουρκικης μεταπολι τεύσεως», δηλαδή των κεμαλικών μεταρρυθμίσεων. ‘Ο άνωτέρω σκοπός κρίθηκε άπό τά έλληνικά δικαστήρια, ότι άντιβαίνει στή Συνθήκη της Λωζάννης, πού άποτελεϊ νόμο τού Κράτους, διότι έμφανίζεται ότι ύπάρχει έθνική τουρκική μειονότητα καί όχι θρησκευτική καί προωθούνται έντός των όρίων της ‘Ελλάδος πολιτειακοί σκοποί ξένου κράτους καί συγκεκριμένα της Τουρκίας. Μεταξύ δέ τών σκοπών της κεμαλική; μεταρρυθμίσεω; περιλαμβάνεται καί ή προπαρατεθεϊσα διακήρυξη τού Κεμάλ στή Σεβάστεια τό 1920, περί Δυτική; Θράκης, και συνεπώτ; ό σκοπός τού σωματείου Τουρκική “Ενωση Ξάνθη; είναι αντίθετος στή δημόσια τάξη καί τό άρθρο 105 τού ‘Αστικού Κώδικα όρίζει ότι  τό σωματείο διαλύεται άν ό σκοπός τού σωματείου ή ή λειτουργία του είναι παράνομοι ή άντίθετοι στή δημόσια τάξη.
Τό Σωματείο προσέφυγε στό Εύρωπαϊκό Δικαστήριο ‘Ανθρωπίνων Δικαι-

(10) Γιό τή συστηµατική προσπόθεια καταστρατηγήσεως της Συνθήκης της Λωζόνης όπό τήν Τουρκία βλ. Ν. Σοϊλεντάκη, ανωτ. σελ. 190 έφ. καί 445 έφ.
(11) Έφηµ. Τό Παρόν 7.6.2009, .σελ. 2.

13

_________________________________________________________________

ωµάτων, πού έδρεύει στό Στρασβούργο, τό όποίο µέ άπόφασή του στίς 27 Μαρτίου 2008 εκρινε  ότι παρανόμως διελύθη τό σωµατείο διότι ή διάλυσή του «δέν ήταν άναγκαία σέ µία δηµοκρατική κοινωνία». Τό Εύρωπαϊκό Δικαστήριο ‘Ανθρωπίνων Δικαιωµάτων έφθασε στό σηµείο νά περιλάβει σκέψη, άπό προηγούµενη άπόφασή του πού άφοροϋσε φιλοσκοπιανό σωµατείο της Βουλγαρίας, κατά τήν όποία ή διάλυσή του δέν δικαιολογείται «άκόµη κα{ στήν περίπτωση κατά τήν όπο{α µία όµάδα προσώπων άναφέρεται στήν αύτονοµία και ζητεί τήν άπόσχιση ένός τµήµατος τού έδάφους µιας χώρας(12). Στήν έκδοση αύτης της άποφάσεως τού Εύρωπαϊκοϋ Δικαστηρίου ‘Ανθρωπίνων Δικαιωµάτων συµµετέσχον ώς δικαστές ό “Ελληνα; καί ό Κύπριος άντιπρόσωπος, οί όποίοι καί δέν µειοψήφησαν. Σχετικό δέ έλληνικό αϊτηµα νά έκδικασθεί ή ύπόθεση άπό µεγαλύτερη σύνθεση άπορρίφθηκε.
6. Άπό τήν άπόφαση τού Εύρωπαϊκοϋ Δικαστηρίου συνάγεται, δτι έπιτρέπεται ή διάλυση σωµατείου µόνον όταν έµπράκτως (µήπως ένόπλως;) έπιδιώκει τήν αύτονοµία ή τήν απόσχιση ένός τµήµατος της χώρας µας. ‘Όµως, κάθε Κράτος όφείλει νά προνοεί, νά προλαµβάνει καί νά παρεµβαίνει, ώστε νά διασφαλίζει τήν αύ-θυπαρξία του καί νά έξασφαλίζει στούς κατοίκους της συγκεκριµένης χώρας τίς προϋποθέσεις γιά τό ζην καί τό ευ ζην.
Στίς 4 Μαϊού 2009, στόν Δικηγορικό Σύλλογο Ά θηνών καί σέ έκδήλωση της Έταιρείας Διοικητικών Μελετών, µία καθηγήτρια τού Δηµοκριτείου Πανεπιστηµίου µέ στερεά έπιχειρήµατα κατέκρινε τήν άπόφαση. Άπό τή συζήτηση πού ακολούθησε συνήχθη τό συµπέρασµα, ότι ή ύπερασπιστική στάση της Έλλάδος ηταν έλλιπής καί δτι τό Δικαστήριο αγνόησε προηγούµενη άπόφασή του, πού άφοροϋσε στήν Πολωνία, εύνοϊκή των απόψεών µας. Συγκεκριµένα, τό Εύρωπαϊκό Δικαστήριο ‘Ανθρωπίνων Δικαιωµάτων στό παρελθόν δικαίωσε τήν Πολωνία, πού δέν άνεγνώρισε σωµατείο, τού όποιου ό σκοπός ηταν ή άνάπτυξη Σιλεσιανή; έθνικης συνειδήσεως(l3). Ή άπόφαση τού Δικαστηρίου είς βάρος της Έλλάδος, δπως καί κατά της Βουλγαρίας, κατά παραγνώριση της άποφάσεώς του γιά τήν Πολωνία, έπιτρέπει νά σχηµαστίσουµε τήν εντύπωση, δτι ή άπόφασή του, πού κατεδίκασε τήν Έλλάδα γιατί διέλυσε τό σωµατείο Τουρκική Ένωση Ξάνθης, δέν στηρϊχ6ηκε στό Δίκαιο, άλλά έκρι νε µέ πολιτικά ή άλλα κριτήρια, πάντως όχι µέ νοµικά.
‘Εκτεταµένη, λεπτοµερή, έξαιρετικά ένδιαφέρουσα όσο καί άποκαλυπτική κρι τική της Άποφάσεως έγινε άπό τόν κ. Άναστάσιο Μαρίνο, Άντιπρόεδρο τού Σ.Τ.Ε. ε.τ. στο 20 τεύχος της Έπιθεωρήσεως Δηµοσίου Διοικητικού Δικαίου του 2008.
Ν. Π. ΣΟ’Ι’ΛΕΝΤΑΚΗΣ

(12) Άναστ. Μαρίνου, Τουρκική “Ενωση Ξάνθης, Έπιθ. Δηµ. Διοικ. Δικαίου 2008, τευχος 20.

(13) Ή Σιλεσία εΙναι περιοχή πού άνήκει στήν Πολωνίακαί τήν Τσεχία, καί τό µεγαλύτερο τµηµα της πρό του Β’ Παγκοσµίου Πολέµου περιλαµβανόταν στήν Γερµανία. 
 
 ΑΚΤιΝΕΣ. ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2010
14

——————————————————

(1)  Reprinted with permission of the author from AKTINES, 73, 707, January 2010, pp10-14.

Leave a Reply